‘Barcelonààà’ schalde Montserra Cabbalé, de befaamde operadiva, samen met Freddie Mercury, het eigenzinnige popidool. Het was een verrassend en theatraal duet, en het paste perfect bij de hoofdstad van Catalonië. Vandaag is Barcelona een topper qua citytrip-bestemmingen. De meest kosmopolitische én de rijkste stad van Spanje: het soort stad waar je graag een tweede, derde, vierde keer naar toe vliegt. Het waren de Olympische Spelen van ‘92 die een heel sterk elan gaven: massa’s nieuwe monumenten en architectuur, een intens netwerk openbaar vervoer, vlotte samenwerking tussen de toeristische dienst, de handelaars en de stad.
Dat is eerder zeldzaam in Spanje, met zijn versnipperde overheden. Men spreekt er vlot andere talen, ook dat is aangenaam.

De charme van Barcelona speelt op velerlei vlakken: tussen de Middellandse Zee (met al zijn maritiem vertier) en de achterliggende heuvels, met een reuze stadspark op een hoogplateau (!) met zijn prachtig panorama, zeker van op de zendmast daar.

Bovendien is zowat al wat de grootstad interessant maakt, mooi compact samengebald langs overzichtelijke assen: erg handig.

Zoek je hier je weg, besef dan wel dat men hier twéé talen spreekt, het zangerige Catalaans tegenover het Castilliaans dat men nog steeds een beetje beschouwt als de taal van de ‘bezetter’: men is hier uitermate nationalistisch.
Maar voor jou als toerist is dat niet altijd makkelijk, omdat de straatnamen op plannen en aan de muren nogal eens dooreengeklutst worden, en vaak onherkenbaar zijn. Op de basiswebsites vind je vaak de twee ‘talen’ en dat kan je soms helpen.